Kategori: Uncategorized

 

MUTLAK
BUTLAN’DAN ANAYASA DEĞİŞİKLİĞİNE

Doğrusunu
isterseniz siyasi partiler üzerine, onları program olarak inceleyen, tartışan,
yazı yazmak gibi bir alışkanlığım yok. Ancak bugün gelinen noktada, mutlak
butlan gerekçesiyle partiye kayyum atanması veya bu yapılmadan parti eski genel
başkanının partinin başına geçmesi konusu sıklıkla tartışıldığı için konuyu
biraz tartışmak ya da mevcut tartışmaya kenarından köşesinden katılmak belki
bir anlamda zorunlu oldu bile denilebilir.

Şimdi
isterseniz genel bir değerlendirme yaparak konuya başlayalım… Hani sıklıkla
partinin, özellikle fanatik yandaşları tarafından dile getirilen
“Atatürk’ün partisi” gibisinden bir söylem var ya… Üstelik kendi
partisinin hiçbir politikası konusunda somut bir bilgisi olmamasına rağmen…
İşte bu söylem bugün için ne kadar doğru, onu anlamak için isterseniz önce
tarihsel süreç anlamında biraz gerilere gidelim. Sonrasında da bugün uygulanan
politikaları birlikte tartışalım, ne dersiniz?

Sahi… Büyük
Önder Atatürk’ün ölümünün hemen ardından ABD ile eğitim anlaşması yaparak
eğitimin her alanına ABD’yi sokan, üstelik geçerliliğini bugün bile koruyan Fullbright
Anlaşması’nı kim imzalamıştı? Devam edelim… Ya Köy Enstitülerini kapatan
kimdi? Neyse, bunu burada bırakalım ve günümüze gelelim.

Normalde,
Cumhuriyeti kurmuş ve Türk ulus devletinin oluşmasını sağlayan bir partinin,
iktidarın İslamcı ve Türk ulus devletini yıkma adımlarının karşısında
olmasını beklersiniz, değil mi? Ama ne gezer! İktidarın son “Terörsüz
Türkiye” gündemine verilen destek bile ana muhalefet partisinin ulus
kimlikten çoktan uzaklaşmış olduğunu gösteriyor. Hatta partinin internet
sayfasında yer alan parti programında bile Türk ulus devleti, onun oluşumu,
hangi tehdit ve tehlikelere karşı parti tarafından nasıl savunulacağı hususunda
en küçük bir söz bulunmayıp, Türk Ulusu kavramı bile neredeyse mumla
aranır durumdayken, pek çok kez etnik, dinsel, mezhepsel kimlik güzellemesi
yapılmakta. Tarikat ve cemaatlerden bahsedilirken de varlıkları normal
karşılanarak “Eğitim ve öğretimi kuşatmaları engellenecektir.”
sözleriyle konu geçiştirilebilmektedir.

Şimdi burada
eski Genel Başkanın pek çok kez seçim kaybetmesinden, partiye Atatürk düşmanı
pek çok insanın doldurulmasından, hatta anayasayı rahat değiştirebilsinler
düşüncesiyle iktidar yandaşı pek çok kişiyi CHP listesinden milletvekili
yapmasından da bahsetmeyeceğim. Bunu zaten birileri sıklıkla dile getiriyorlar
da benim söyleyeceğim farklı. Ben pek, hatta hiç bilinmeyen bir konudan
bahsedeceğim ki herkes ne olup bittiğini öğrenebilsin.

Bildiğiniz gibi
2014’te siyasal İslamcı Ekmeleddin İhsanoğlu Cumhurbaşkanı adayı
yapılmıştı. Sonrasında da bazı yazarlar tarafından “Son anda
Kılıçdaroğlu’nun kulağına kim fısıldadı?” gibisinden yazılar falan da
yazılmıştı ya… İşte işin aslı öyle değil. Üstelik son anda kulağa fısıldama
da söz konusu değil. Her şey önceden bilinçli olarak planlanmış. Nasıl mı?
Bakın şimdi… Aydın Doğan 2011 yılının Ağustos ayında Cidde’ye giderek
Ekmeleddin İhsanoğlu ile görüşüyor ve kendisine Cumhurbaşkanlığına aday olması
önerisinde bulunuyor. Belki bunu duyunca “olamaz, kanıt var mı?”
gibisinden düşünebilirsiniz de yazar Tevfik Diker’in Nergiz Yayınları’ndan
çıkan Kurtlar Medyası tam da bunu anlatmaktadır. Üstelik kitabın basılış
tarihi 2013.

Dikkat ettiniz
mi? Son günlerdeki genel başkanlar açısından yapılan tartışma, ideolojik
birikimden yoksun olarak ve tamamen kişisel hatalar üzerinden yürütülmeye
çalışılmaktadır. Ya işin ideolojik boyutu? İşte ne yazık ki o yok. Böyle olunca
da hani hep söylenegelen “küçük kafalar kişileri…” diye devam eden
çok ünlü bir söz var ya… Bizdeki tartışmalar tam da öyle.

Belki
biliyorsunuz, CHP eski Genel Başkanı TESEV yani Türkiye Ekonomik ve
Sosyal Etüdler Vakfı denilen bir örgütün 183 numaralı üyesi. Diyebilirsiniz ki
“ne olmuş? Herkes herhangi bir örgüte üye olabilir. Bu örgütün önemi ne?
Ne yapar?” Zaten böyle sorup tartışmalara konu da olmayınca anlaşılıyor ki
siz onu emekliler derneği gibisinden bir örgüt olarak düşünüyorsunuz. Ama
değil. Kamuoyunda Soroscu olarak bilinen bu örgütün en önemli
görevlerinden biri, Türk ulus kimliğinin olmadığı, çok kimlikliliği, çok
kültürlülüğü öneren anayasa taslakları hazırlayarak siyasi partilere ve
iktidara önermek.

Demek
istediğim, iktidarın mevcut parti yönetiminden kendilerine anayasa değişikliği
konusunda destek olunacağı konusunda kuşkusu var. Bu durumda Soros rahle-i
tedrisatından geçen birisi partinin başına gelebilsin ki anayasa değişikliği
işi şansa kalmasın. Yani, mutlak butlan, kayyum ve operasyonların
asıl nedeni bu. Bilmem anlatabildim mi?

    30.06.2025

 Nusret KEBAPÇI

 

 

PİRİNCİN İÇİNDEKİ BEYAZ TAŞ…

Aslında bu
başlığa koyduğum sözü genelde herkes bilir, bu yüzden başlığı biraz kısaltarak
koyduk. Ama yine de tam metnini yazmakta yarar var… Çünkü önemli.

Sonuçta konu
İran, daha doğrusu İran’ın İsrail ve ABD tarafından saldırıya uğraması… Belki
farkındasınız ya da değilsiniz, medyada köşe başlarını tutmuş birileri ki son
zamanlarda çoğunluk gibi görünüyorlar… Konuşmalarında, yaptıkları programlarda
ve açıklamalarında… “İran’ın İsrail’in
bombalamaları karşısında ne kadar zor duruma düştüğünü, kendini
geliştirmediğini, teknolojiye önem vermediğini, hatta roketlerinin bitmek üzere
olduğunu” bile söyleyebiliyorlar.

Tüm dünyanın
gözü önünde Filistin’e, Suriye ve Irak’a Hizbullah ve Hamas üzerinden her
türden desteği verdiği halde, “İran’ın
İsrail’e karşı hiç mücadele etmediğini” öne sürerek “molla rejimi” gibi
ifadelerle onun emperyalizme karşı mücadelesini küçültmeye çalışan pek çok
şarlatan da ne yazık ki medyada boy gösterebilmektedir. Tabii bunlar
kendilerine demokrat, milliyetçi, İslamcı, solcu, sosyalist gibi unvanlar da
taktıklarından bu tür açıklamalarda kafanız karışabilir… İşte burada konuya
açıklık getirmekte yarar bulunmaktadır.

Derler ki: “Pirincin
içindeki siyah taştan değil, beyaz taştan korkacaksınız…”

Çünkü siyah taş
zaten hemen herkes tarafından kolaylıkla fark edilebilir. Ama beyaz taş,
özellikle de pirinç boyutundaysa, anlamak çok zor, bazen de imkânsız bile
olabilir. Hatta çoğu zaman bu fark edememenin bedelini dişinizin kırılmasıyla
bile ödemeniz mümkün. Yani yanlış düşünüp yanlış tavır alıp ülkenizin zora
düşmesiyle… İşte bunlar bize gösterdikleri maskenin altındaki gizli
Amerikancılar, İsrailciler, AB’cilerdir.

Bunları medyada
çeşitli kimliklerde de görmek mümkün olabilir. Kimisi emekli subaydır bunların,
kimi duayen gazeteci. Hatta öyle ki aralarında sözde dış politika uzmanı bile
vardır. Görevleri halkın gerçekleri öğrenmesini engelleyip, emperyalizme tepki
duyulmasını önleyip kafa karışıklığı yaratmaktır… Bunu zaten geçmişten beri
ABD’nin hedefe koyup saldırdığı ülkelerle ilgili yalanların savunulmasından da
biliyoruz…

Şöyle birazcık
geçmişe dönsek… Bu yalanları anımsamaya çalışsak nasıl olur? Bir düşünün:
Afganistan hangi gerekçeyle işgal edilmişti? Usame Bin Ladin’i aramak
gerekçesiyle değil mi? Sonuçta bulunan kimse olmadı ama Afganistan bu
gerekçeyle işgal edilivermişti. Ya Irak’ta sanki durum çok mu farklıydı?
Aslında değildi ama ellerindeki medya gücüyle tüm dünya Irak’ın elinde kimyasal
silah olduğuyla ilgili ikna edilerek… Dünyayı tehdit eden bir düşman olarak
şeytanlaştırılarak saldırıya uğradı ve bugünkü manzara ortaya çıkıverdi… Yani
paramparça edildi…

Sanki Suriye’de
durum çok mu farklı? Asla değil. Yine benzer yalanlarla Suriye’de emperyalist
yalanların kurbanı yapılarak İsrail egemenliği altına… Daha doğrusu ABD
egemenliğine sokularak parçalanmadı mı?

Gelelim İran’a…
Burada da İran’ın nükleer silah ürettiği gibi bir yalanla saldırıya haklılık
kazandırılmaya çalışılmıyor mu? Üstelik İsrail’in 90 civarında nükleer
silahının tüm dünyaca bilindiği halde… Şimdi insan haliyle merak ediyor… İran
İsrail’e komşu bir ülke değil. Arada yaklaşık 1500 km gibi bir mesafe var. Buna
rağmen pek çok ülkenin hava sahası geçilerek İran bombalanabiliyor… Sizce de
Irak ve Suriye parçalanmamış olup eski yönetimlerde olsaydı böyle bir şey
düşünülebilir miydi? Elbette mümkün değil.

Şimdi aklınıza
İran’a yapılan saldırıyla ne yapılmak istenildiği gibi bir soru da gelmesi
mümkün… O halde söyleyeyim… Öncelikle İran’da bir yönetim değişikliği yapılarak
Batı çıkarlarına uygun bir iktidar düşünülmektedir… Böyle olduğunda biliniyor
ki… Rusya Hazar Denizi’nin daha güneyine inemeyecek… Ve Çin’ de Ortadoğu’dan
uzak kalarak enerji kaynaklarından mahrum kalacak… Yani bir taşta iki kuş
vurulacak.

Siz belki
olaylara ulusal değil mezhep gözlüğünden bakıp İran’ın kaybetmesini bile
isteyebilirsiniz de… Bence olay o kadar basit değil. Neden biliyor musunuz?
İran kazanırsa dünya çok kutupluluğa evrilerek daha yaşanılır hale gelecek.
Yenilirse de ABD egemenliğini büyüterek pekiştirecek…

Olay budur.

23-06-2025

Nusret KEBAPÇI

 

 

SIRA KİMDE?

Geçtiğimiz günlerde
bir anda, İsrail’in İran’ı 200 civarında uçakla bombalamaya başlamasına tanık
oluverdik. Üstelik 1500 km uzaktan gelerek.

Peki, şaşırdık mı?

Belki zamanlaması
insanları şaşırtmış olabilir ama sonuçta Irak ve Suriye’den sonra sıranın
İran’a geleceğini tahmin edebilmek için müneccim olmaya gerek yoktu. Hani ne
derler, “Perşembenin gelişi…” Aynen
öyle.

Çünkü Irak’ın
işgaliyle başlayan Büyük Orta Doğu
Projesi’ne göre, bölgede aralarında Türkiye’nin de bulunduğu 22 ülkenin
sınırları değiştirilecek; böylece İsrail emperyal büyük bir devlet haline
getirilmeye çalışılırken bölgedeki İslam ülkeleri de etnik ve dinsel kimliklere
ayrıştırılarak küçük parçalara bölünecekti.

Zaten önce Irak’ın
saldırı ve işgal sonucunda parçalanması, ardından yakın zamanda aynı durumun
Suriye’de yaşanması ve sözde “Büyük Kürdistan” denilerek işin İran’a,
İran’dan sonra da Türkiye’ye geleceği hiçbir yanlış anlamaya izin vermeyecek
kadar açık ama…

Sizin de dikkatinizi
çekiyor mu bilmiyorum, tüm bunlar yaşanırken; yani Irak paramparça edilip
Suriye yok edilip İsrail’in egemenliğine bırakılırken, birileri de Gazze’yi
boşaltıp tatil kenti hayalleri kurarken…

Sizce niçin İslam
ülkelerinin birkaçı dışında geri kalanı ABD ve İsrail’den yana taraf olur?

Neden? Hiç düşündünüz
mü?

Doğrusunu isterseniz
çok fazla düşünmeye de gerek yok, çünkü İslam ülkelerinin çok azı hariç büyük
bir kısmında egemenlik ulusun değil. O ülke halkları henüz aşiret, kabile
durumundan ulus olma aşamasına geçememiş. Böyle olunca da hâliyle ülkede
yaşayan halk da yönetimi belirleyen egemenlik hakkına sahip olamayıp ülkeleri;
aileler, aşiret reisleri veya hâkim topluluklar tarafından yönetilmekte olduğundan,
o ülkelerin yöneticileri için ulusun
genel çıkarları, bağımsızlık, ulus egemenliği gibi kavramlar da hâliyle hiç
önemli olmuyor.

Ne mi önemli oluyor?
Sadece o aile, kişi veya aşiretlerin yönetimde kalabilmesi. Zaten bunu
sağlayabilmek adına da ülkelerini emperyalist talana açarak, onları
destekleyerek kendilerince iktidarlarını sürdürmeye çalışıyorlar ki, neredeyse
önemli kısmında yaşanan, tam anlamıyla budur bile denilebilir.

Hem zaten bizde de
“Fesli” lakabıyla tanınan biri geçmişte ABD için: “Bana hilafeti
versin de elbette sömürecek, babasının hayrına yapacak değil ya!” gibisinden
benzer bir söylemi kullanmıyor muydu?

İşte Siyasal İslam’ın
ülkeleri yönetme anlayışı: Ülkelerini emperyalist talana alabildiğine açıp,
toplumda ulus bilincini, ulusal egemenliği, ekonomik ve siyasi bağımsızlık gibi
kavramların öğrenilmesini engellemek, toplumsal yapıyı ve eğitimi de buna göre
düzenlemektir.

Böyle olunca
emperyalizm, bağımsızlık, ulusal egemenlik gibi kavramlara yabancı olan bir anlayışın
ülke güvenliği konusunda gereken her türden önlemi alabileceğini, gerçekten çok
bilinçli davranabileceğini söyleyebilmek mümkün mü? Elbette değil.

Şöyle bir düşünün;
neden İsrail hedef aldığı ülkelerde istihbarat faaliyetlerinde başarılı olup
buna dayanarak nokta operasyonlarla hedef ülkeyi şoka uğratabilirken aynı durum
İsrail için söz konusu değil?

Çünkü İsrail’in çok
güçlü bir istihbarat örgütü olduğu gibi, İsrail halkı da yüksek bir ulus
bilincine sahip olduğundan hangi ülkede yaşanırsa yaşansın kendisini İsrail’in
güvenliğinden sorumlu tutarak istihbarat görevlisi gibi davranabilmektedir.

Bu yüzden
bilinmelidir ki, bir ülkenin güvenliğini sağlayacak en önemli unsur öncelikle o
ülke halkının yüksek bir ulus bilinciyle eğitilerek ulusu yok etmek isteyen
düşmanlarına karşı bilinçlenmesinden geçmektedir.

O olmadığı takdirde
çok kolay bir şekilde emperyalizmin bölgedeki taşeronu durumuna düşülebilir.
Emperyalizmin en çok istediği, ulus kimliği yok edip tarikat ve etnik
kimlikleri özendirip, cesaretlendirerek parçalanmanın fitili ateşlenebilir.

Ayrıca kim oldukları
bilinmeyen milyonlarca yabancı ülkeye doldurularak ülkenin demografik yapısı da
pekâlâ bozulabilir. Bunun dışında emperyalistlerce fonlanan kişi ve örgütlere
kayıtsız kalınıp, ülkenin tapusu olan Lozan Antlaşması ve 1924 Anayasası
tartışmaya bile açılabilir.

Demek istediğim, ulus
bilinciniz varsa; ekonomik ve siyasi olarak güçlü bir ülke olabilir,
bağımsızlığınızı, ulusal egemenliğinizi koruyabilirsiniz. Değilse; kendinize
hangi ad ve unvanı takarsanız takın, ancak emperyalizmin sömürgesi ve taşeronu
olabilirsiniz.

Ama asla bağımsız bir
ülke değil.

 

    16.06.2025

Nusret KEBAPÇI

 

 

YENİ ANAYASA, YENİ DEVLET…

Son zamanlarda
anayasa değişikliği ve yeni anayasa tartışmaları hız kazanmış durumda.
Özellikle iktidar kanadında bu konuda atılması düşünülen adımlar sıkça dile
getiriliyor. Değişimin nasıl olabileceği, iktidar ortakları tarafından
dillendirilmeye çalışılsa da, burada şaşırtıcı olan, ana muhalefet partisinin
bu konuya neredeyse hiçbir eleştiri getirmeyip ne yazık ki koşulsuz destek
vermesidir.

Doğrusunu
söylemek gerekirse, hazırlıklarına iktidar partisinin öncülük ettiği bu yeni
anayasanın nasıl bir şey olacağını tartışmadan önce, mevcut meclisin yeni bir
anayasa yapmaya yetkisinin olup olmadığı konusunu netleştirmek gerekiyor.

Çünkü
anayasalar, mecliste çoğunluğu sağlayan herhangi bir partinin keyfince
yapabileceği bir metin değildir. Anayasa, devletin egemenliğini tanımlayan
ve onu nasıl sınırlayacağını, kullanacağını gösteren bir kılavuzdur. Bu
nedenle yeni bir anayasa aynı zamanda yeni bir devlet veya yeni bir egemenlik
anlayışı anlamına da gelir. Dolayısıyla, anayasalar genellikle belirli
ölçütlere göre oluşturulan kurucu meclisler tarafından yapılır.

Ayrıca,
anayasaya göre dört yıllık bir süre için seçilen ve ettikleri yeminde anayasaya
uyma sözü veren vekillerin böyle bir davranışı, mevcut anayasaya darbe
anlamına gelmesi dışında, herhangi bir futbol maçında takımlardan birinin maçın
ortasında oyunu durdurup, belirlenen kurallara uymayı reddederek kendi
belirleyecekleri kurallara göre oynayacaklarını açıklamalarından da farksızdır…

Böyle olunca da
Anayasaya göre dört yıllığına seçilmiş ve mevcut anayasaya uymak konusunda
yemin etmiş vekillerin yeni bir anayasa yapma yetkileri de bulunmamaktadır.

Yani
anlayacağınız, yeni anayasa yapılması konusunda durum budur. Peki, değişiklikle
yapılmak istenilen nedir, hiç düşündünüz mü? Aslına bakarsanız, üzerinde çok da
düşünmek gerekmiyor. Yapılan açıklamalar ve konuşmalarla her şey apaçık ortada.
Hatta o kadar ortada ki, eğer fanatik bir yandaşlığınız söz konusu değilse,
anlamamak neredeyse imkânsızdır.

İsterseniz,
anayasada değişiklik yapabilmek adına söylenen gerekçelerden başlayalım ki,
değişiklikle ne ya da nasıl bir devlet modeli amaçlandığı net olarak anlaşılabilsin.

Değişikliği
gerekçelendirmek adına sıklıkla “darbe anayasası” falan deniliyor ya.

Şöyle düşünün

Anayasa
üzerinde pek çok kez değişiklik yapılarak neredeyse üçte ikisi değiştirilip,
demokratik parlamenter sistem yerle bir edilerek başkanlık sistemine geçeceksiniz,
ülkeyi sadece kararnamelerle yönetip, hemen her türden kararı dilediğiniz gibi
alabileceksiniz. Ama bu size yine de yetmeyecek. Neden biliyor musunuz?

Çünkü
değişiklik konuları konuşulurken “kurucu
anayasa” kavramı kullanılmaktadır. Sadece bu kavramın kullanılması
bile yeni bir devlet kurulmak istendiği anlamına gelmez mi? Ya “yeni milli kimlik tanımlanması”
sözlerinden ne anlıyorsunuz?

Neyse, sözü çok
fazla uzatmayalım. Aslında yapılmak istenilen gayet açık. Anayasa
referandumuyla başkanlık sistemi kabul edildikten sonra, “Federasyon olmadan başkanlık, altı kaval üstü şişhanedir, bu
ikisinin birlikte olması gerekir” denilmedi mi?

O halde bunun
da sadece bir yolu bulunmaktadır: Anayasanın
ilk dört maddesiyle 42 ve 66. maddelerini değiştirmek.

Bu arada , “yeni
milli kimlik” sözü de sakın ola ki
ulus anlamına gelen milli sözcüğüyle karıştırılmasın. Burada kullanılan milli;
Arapça Milla sözcüğünden türemiş olup ümmet yerine kullanılmaktadır.

Hem zaten
İslamcılık da, ulus devlet anlayışına karşı çıkarken pekâlâ çok kimlikliliği,
çok kültürlülüğü, çok hukukluluğu kabul etmiyor mu?

Şunu da
unutmamak gerekiyor: Bugün başkanlıkla yönetilen ülkelerin tamamı
federasyondur. Federasyon olan ülkelerin tamamı da başkanlıkla yönetilmektedir.
Ama bir farkla. Bu ülkeler, küçük küçük devletçiklerin daha kuruluş aşamasında
bir başkanlık altında birleşmesiyle oluşmaktadır.

Ama üniter bir ulus
devletin, emperyalist müdahale dışında, federatif olabilmesinin örneği yoktur…

 

     09.06.2025

 Nusret KEBAPÇI

 

 

GERÇEK MİLLİYETÇİLİK:
TOPRAKTAN EKONOMİYE TAM BAĞIMSIZLIK

 

Ülkemizde milliyetçilik
kavramı sıkça tartışılan, hatta adında bile bu ifadeyi taşıyan siyasi
partilerin bulunduğu bir zemin. Ancak bu türden partileri ve onların
milliyetçilik anlayışlarını doğru tanımlamak, gerçekten de son derece önemli.

Çünkü
bildiğimiz gibi, neredeyse her kavram, farklı amaçlarla üstelik bu konuyla
ekonomik ve siyasi olarak uzaktan yakından ilgisi olmayanlarca bile kullanılabilmektedir.
Bu nedenle toplumu aydınlatmak, neyin eğri neyin doğru olduğunu halka
göstermek büyük önem taşıyor.

Şimdi gelin,
öncelikle millet kavramının ne olduğunu net bir şekilde ortaya koyalım
ki, hemen her konuda olduğu gibi milliyetçiliğin de sahtesi ve gerçeği ayırt
edilebilsin. Elbette bunun için öncelikle millet kavramının tanımlanması
gerekir ki milliyetçilikteki doğru ve yanlış kendiliğinden ortaya çıkabilsin.

Doğrusunu
isterseniz, millet kavramı iki farklı türde tanımlanmaktadır:

Bunlardan
birincisi, kökeni Arapça ‘Milla’ sözcüğünden türeyen ve anlam olarak kutsal
sayılan bir kitaba bağlı topluluk veya cemaat olarak değerlendirilen
anlayıştır. Bu anlayış, Osmanlı’da Müslüman Milleti, Rum Milleti, Ermeni
Milleti, Yahudi Milleti gibi ifadelerle karşılık bulmuştur.

Bir diğeri ise
günümüzde ulus kavramıyla eşleştirilen anlayıştır. Bu yaklaşıma göre
millet; aynı toprak üzerinde yaşayan, aynı dili konuşan, ortak bir tarihi ve
kültürü olan, aynı devlet çatısı altında aynı bayrağı taşıyan ve aynı ekonomik
sistem içinde yer alan bir topluluktur. Kısacası bu, “Tek Dil, Tek
Devlet, Tek Bayrak, Tek Vatan, Tek Ekonomi” olarak da anlamlandırılan
millet anlayışıdır.

Bu ikinci
millet, yani ulus anlayışına göre, ulusun adı kurucu kimliğin adıyla anılır.
Birden fazla kurucu kimlik eklemeye yönelik çabalar ile ayrı bir dil, devlet,
bayrak, vatan ve ekonomi talepleri, milletin bütünlüğüne yönelik bir tehdit
olarak görülmektedir.

Ayrıca, egemenliğin
kayıtsız şartsız ulusun olması ilkesi, sadece Meclis duvarlarında yasa
yapmakla ilgili olmayıp, ülkenin askeri, siyasi, sanayi, tarım ve maliyedeki
egemenliğini de ifade etmektedir.

Uzun sözün
kısası, hani bazen kafanızda “Milliyetçilik nasıl olmalı?” gibisinden
sorular oluşabiliyor ya, çok basit olarak söyleyeyim: Milliyetçilik, sadece
ulusun ismini, dilini, devletini, bayrağını ve toprağını tartışma konusu
yaptırmamak değildir (ki bu zaten bir gerekliliktir). Asıl milliyetçilik; ulusun
tarımda, sanayide, toprağında, yeraltı ve yerüstü zenginliklerinde ve
maliyesinde de egemenliğine sahip çıkıp, bunların yabancıya peşkeş çekilmesine
karşı durabilmektir.

Asıl
milliyetçilik, bu alanlarda tam bağımsızlığı savunmaktır; gerisi hikâyedir…

02.06.2025

Nusret KEBAPÇI

 

 

Açılım ve Ulus
Devletin Dönüşümü…

 

Biliyorum,
ülkemizin gündemi çok yoğun. Hatta neredeyse hiçbir ülkede olmadığı kadar da
hızla değişiyor. İşte bu hızlı gündem ve yoğun tartışmalar arasında sakin
kalıp, ülkede asıl yapılmak istenen değişimin amacını fark etmek ve dikkatleri
ona yöneltmek büyük bir çaba gerektiriyor.

Aslında
gündeme ve gündemle ilgili tartışmalara bakıldığında, birkaç küçük parti
dışında iktidar ve bazı
büyük partilerin “açılıma” destek verdiği, ancak ulus devlete,
Cumhuriyete ve üniter yapıya sahip çıkmadıkları üzücü bir gerçek.
Bugün ülkece içinde bulunduğumuz tartışmalı gündeme bakıldığında, pek çok
siyasinin bu yapılanları okuyamadığı, ne yapılmak istendiğini anlayamadığı ve
bu nedenle de çekimser kaldığı ne yazık ki ülkemizin bir gerçeği.

Şimdi
burada biraz durup nefes alalım.

 Bu tür uzun süren bir savaş veya çatışma
sonucunda barış talebi hangi taraftan gelir?

 Koşulları kim koyar?

Elbette
bu savaş ya da çatışmadan galip çıkan taraf, değil mi?

Ama
bizde tam tersi bir durum yaratılıp, sanki terör örgütü Türkiye’yi yenmiş gibi
bir algı oluşturulup, 1924
Anayasası ve ülkemizin dünya devletleri arasında tanınmasını sağlayan Lozan
Barış Antlaşması’nın açıkça hedef alınması, Sevr Antlaşması’yla tanımlanan
Kürdistan’ın üstü kapalı olarak istenmesi, ülkeyi yönetenlerce sessizlikle
geçiştirilebiliyor.

Belki
bu söz üzerine “istenmedi, duymadık” gibi sözler söyleyebilirsiniz
ama şöyle bir düşünün: Lozan Barış Antlaşması’yla Türkiye’nin ekonomik ve
siyasi varlığı tanınmamış olsaydı, her ne kadar savaşı kazanmış olursanız olun,
Türkiye’nin konumu bugün bizim dışımızda hiçbir ülkenin tanımadığı Kuzey Kıbrıs
Türk Cumhuriyeti’nden ne kadar farklı olabilirdi?

Elbette
olamazdı.

Aslında
değişmez kuraldır: Merkezi bir ulus devlet yapısıyla merkezi bir ulusal ekonomi
nasıl birbirini tamamlarsa; ekonominin
ulusal olmaktan çıkarılarak ülkenin emperyalizme sınırsız açılmasıyla ademi
merkeziyetçilik, yerinden yönetim ve dahası federasyon da birbirini tamamlar.

Böyle
olunca da bugün siyasi olarak Lozan’a,
1924 Anayasası’na ve Atatürk’e sahip çıkanların Türk ulus devletinden ve üniter
yapıdan yana olmalarıyla; 1924 Anayasası’na karşı çıkıp, Lozan’a buldukları her
fırsatta saldıranların ulus devlet, üniter yapı ve Atatürk karşıtlığı…

Ya
da ülkesinde emperyalizmin dayattığı neoliberal ekonomiyi uygulayıp…

Ülkesinin
sanayisini, tarımını, hatta taşını toprağını yabancı sermayeye talan
ettirenlerin siyasette ademi merkeziyetçiliği, yerinden yönetimi, daha açığı federasyonu istemeleri asla tesadüf
değildir.

Çünkü
emperyalizm için bir ülke ne kadar güçlü, merkezi bir birlikteliğe sahip olursa
o kadar zor yönetilirken, ne
kadar fazla etnik ve dinsel küçük parçalara ayrılabilirse de o kadar kolay
yönetilebilmektedir.

26.05.2025

Nusret
KEBAPÇI

 

 

19 Mayıs’tan 106 Yıl Sonra…

 

Doğrusunu
isterseniz bu yazıyı 19 Mayıs Atatürk’ü Anma, Gençlik ve Spor Bayramı’ndan bir
gün önce yazıyorum ancak o gün yaşanabilecekleri bugünden tahmin etmek hiç de
zor değil.

Yine
her zamanki gibi resmi bir tören yapılacak, belki gençlikle ilgili birkaç da konuşma,
sonra da…

Sonrası
yok hepsi bu kadar.

Aslında
törenin ardından belki bir şeyler daha olacağını yazmamı bekliyorsunuz ama ne
yazık ki şu 23 yılda olageldiği gibi başka bir şey yok. Olmayacak da.

Ama
normalde pek çok ülkede olduğu gibi ve bizde de ulusal bayram denilince,
üstelik bayramın adında bile gençlik ve spor bulununca akla ilk olarak…

Ülke
gençliğinin geçmişte olduğu gibi Cumhuriyeti korumak ve yaşatmak amacıyla
kararlılıklarını, cesaret ve çevikliklerini gösterdikleri çeşitli spor etkinlikleri
geliyor ancak emin olun öyle bir şey de yapılmayacak.

Peki,
neden böyle yapılıyor hiç düşündünüz mü? Aslında nedeni biliniyor.

Çünkü
ulusal bayramların coşkuyla kutlanması, toplumda ulus bilincini pekiştirdiği
gibi, birlik ve dayanışma duygularını da güçlendirmektedir.

Bu
durumda böyle bir toplumu Büyük Ortadoğu Projesi gereği veya Büyük İsrail için
de diyebilirsiniz, etnik ve dinsel kimlikçiklere ayırmak mümkün olabilir mi?

Emin
olun olamaz.

Bu
nedenle toplumu bir arada tutan, dahası toplumsal harç görevini de gören ulus
kimliğin günden güne zayıflatılması, giderek de unutturulması gerekiyor ki…

Ülke
kolaylıkla, hiçbir zorlukla karşılaşılmadan emperyalizmin istediği çok kimlikli,
parçalanmış bir hale gelebilsin.

Zaten
son günlerde PKK bildirisiyle birlikte sözde barış ve demokrasi adına uygun
ortamın geldiğini düşünen birileri, Türkiye’nin tapusu anlamına gelen Lozan’ı
tartışmaya açarak…

Ulusal
kimliği itibarsız hale getirerek, anayasayı değiştirip Libya’da, Irak’ta,
Suriye’de yapıldığı gibi ABD emperyalizminin ve İsrail’in istediği çok kimlikli,
çok kültürlü bir Türkiye hayaliyle anayasayı değiştirmeyi…

Hatta
gerektiğinde yeni anayasa yapmayı bile düşünmüyorlar mı?

Elbette
düşünmektedirler.

Hatta
bunu planlayanlar çok güçlü olup, arkalarını çok büyük güçlere de dayamış olabilirler…

Ancak
tüm bu koşullar ulusumuz için ne kadar kötü ve olumsuz da olsa bilinmelidir ki
Atatürk’ün söylediği gibi “Muhtaç
olduğumuz kudret, damarlarımızdaki asil kanda mevcuttur.”

19 Mayıs Atatürk’ü Anma, Gençlik ve
Spor Bayramımız kutlu olsun!

18.05.2025

Nusret
KEBAPÇI

 

 

TERÖRSÜZ TÜRKİYE
SÖYLEMİ VE BÖLGESEL GERÇEKLER

Son
zamanlarda iktidar tarafından sıklıkla dile getirilen “Terörsüz
Türkiye” söyleminin, Büyük Ortadoğu Projesi (BOP) bağlamı göz ardı
edilerek yalnızca duygusal bir yaklaşımla değerlendirilmesi, ülkemizin geleceği
açısından ciddi sonuçlar doğurma potansiyeli taşımaktadır ve bu durumun
gerçekleşmesi muhtemeldir.

BOP
neydi, kısaca hatırlamak gerekirse: Proje, bölgedeki Müslüman çoğunluğa sahip
yaklaşık 22 ülkenin sınırlarının yeniden çizilmesini öngörmekteydi. Bu
çerçevede, dört ülkeden koparılacak topraklarla, “ikinci İsrail”
olarak da nitelendirilebilecek bir Büyük Kürdistan’ın kurulması hedefleniyordu.
Bu yeni devletin, aynı zamanda bölgenin önemli yeraltı ve yerüstü kaynaklarının
yoğunlaştığı bir coğrafyada yer alması planlanmaktaydı.

“Büyük
Kürdistan” ifadesinden de anlaşılacağı üzere, ülkelerin büyümesi canlı
organizmalar gibi kendiliğinden gerçekleşmez. Bir ülkenin topraklarını
genişletmesinin bir yolu, diğer ülkelerin saldırı ve işgallerle parçalanıp zayıflatılması
ve bu zayıflatılmış ülkelerin topraklarının önemli bir bölümüne el
konulmasıdır. Tarihsel süreçler de bu durumu doğrulamaktadır.

ABD
veya genel olarak Batı’nın, sözde demokrasi ve özgürlük söylemleriyle hareket
ettiği iddiaları dikkate alındığında, bu coğrafyada “demokrasi”
kavramı gündeme geldiğinde sendika, örgütlenme, gösteri ve yürüyüş, fikir
özgürlüğü gibi unsurlar akla gelmemelidir.

Zira
bu tür özgürlükler, ulusal yapıyı ve ulus devleti güçlendirme işlevi görür. Bu
nedenle Batı’nın desteklediği “demokrasi” anlayışı, genel bir
özgürlük ve demokrasi değil, yalnızca etnik ve dinsel kimlikler temelinde öne
sürülen demokrasi ve özgürlük talepleridir. Amaç, bu tür kimliklerin
belirginleşmesi ve bu kimliklere dayalı taleplerin dile getirilmesidir.

Bu
süreçte, Batı’nın etnik ve dinsel kimlikçi örgütlere silah ve mühimmat desteği
sağlaması ve ilgili ülkelere ekonomik ve siyasi baskı ve yaptırımlar uygulaması
göz ardı edilmemelidir. Bu tür müdahalelerle ülkelerin ulus devlet yapısından
uzaklaştırılarak küçük devletçiklerden oluşan federatif bir yapıya
dönüştürülmesi hedeflenmektedir. Irak ve Suriye’de yaşanan süreçler,
“Terörsüz Türkiye” söylemiyle sıranın Türkiye’ye geldiği yönündeki
endişeleri artırmaktadır.

Ancak
unutulmaması gereken önemli bir nokta, dünyanın hiçbir yerinde terör
örgütlerinin kendi başlarına siyasi amaçlar güdemeyeceğidir. Bu örgütler, büyük
emperyalist güçlerin bölgeyi kendi çıkarlarına göre şekillendirmek için
kullandıkları araçlardır. ABD güdümündeki KCK’nın, bölünmesi planlanan dört
ülkede farklı isimlerle faaliyet göstermesinin temel nedeni de budur.

Yapılan
açıklamalara dikkat edildiğinde, emperyalist planı görmek mümkündür. Kandil’den
yapılan “Görüşmeyi, barışı yenilen
taraf ister, bizim böyle bir talebimiz yok.” şeklindeki açıklaması, “Biz ne zaman yenildik?” sorusunu
akla getirmektedir. Aynı şekilde, Lozan ve 1924 Anayasası’nın hedef gösterilerek
ulus devlet düşmanlığı yapılması da dikkat çekicidir.

Aslında,
PKK’nın Kuzey Suriye’de oluşan devletçiğe katıldığı ve Türkiye’deki gücünün
azaldığı genel olarak bilinmektedir.

Ancak
asıl amaç, sözde “Terörsüz
Türkiye” söylemiyle bir algı oluşturarak, federatif devletin
altyapısını hazırlayacak Anayasa değişikliği konusunda toplumu ikna etmektir.

Başka
bir açıklaması yoktur.

12-05-2025

Nusret
KEBAPÇI

 

 

BİR DEVLET NEYİ KORUR?

 

Böyle sorunca içinizden öncelikle ekonomik ve siyasi
sınırları korumak düşüncesinin geçtiğini tahmin ediyorum; ama emin olun öyle
değil.

Hem zaten sizin de bildiğiniz gibi ülkemize kaçak yoldan
yaklaşık 10 milyonun üzerinde Suriyeli ve Afgan’ın girdiği…

İktidarın bile kimin nerede olduğunu bilmediği bu durum
göz önünde bulundurulursa ve üstelik yabancıların bu ülkeye girişi, 1 Mayıs’ta
işçilerin Taksim’e girmesinden bile çok daha kolay olabiliyorsa, Anlaşılıyor ki
iktidar için Taksim’in korunması sınırlarımızdan çok daha önemli.

Tabii, ekonomik sınırlarımızı oluşturan gümrüklerin de
yolgeçen hanı olduğu düşünülürse ve limanların bile çok kolay bir şekilde
yabancıya emanet edilebildiği akla gelince, işin boyutu daha net
anlaşılacaktır.

Belki bu sözler üzerine “Tamam, sınırlarımız korunamamış, hatta limanlar da yabancıya
devredilmiş olabilir. Ama her şeye rağmen halkımızın sağlığı emin ellerde”
diye bir an düşünebilsek bile…

Yeni doğan servislerinden tutun, röntgen ve hatta
ultrasonda bile çetelerin cirit attığı, insanlarımıza hiç gereği yokken anjiyo
yapılıp stend takıldığı…

Dahası ameliyat yapıldığı bile düşünülürse, sağlıkta
işlerin bu boyutlara varması, doğrusu insanı kaygılandırmaktadır.

Bunları okuyunca “Tamam,
sağlıkta da çok ciddi sorunlar var, ama en azından halk olarak doğru
beslenebiliyoruz…”

“Pazardan, marketten
sağlıklı gıdalar alabiliyoruz.”
diyebilmeyi gerçekten çok isterdim ama neredeyse her gün yurt dışına ihraç
ettiğimiz ürünlerin pestisit ve benzeri zehirli maddeler içermeleri nedeniyle
iade edildiği…

Üstelik bu zehirlerin öyle sandığınız gibi yüzde 10-15
değil, uluslararası standartların 50-60 kat üzerinde olduğu göz önüne alınırsa…

İçeride satılanların ne durumda olduğunu düşünmek bile
ürkütücü olabilmektedir.

Belki de “Tamam,
sınırlarımız kötü durumda, sağlık ve beslenmemiz de ondan çok farklı değil. Ama
en azından çocuklarımız güven içindedirler” diye düşünebilirsiniz…

Ama ne yazık ki orada da durum hiç de iç açıcı değil.
Hatta o kadar ki hemen her gün pek çok yerde, özellikle de devlete ait bazı kurumlarda
çocuklara tecavüz edilmesi, istismara uğramaları neredeyse sıradan hale
gelirken…

Bir devlet hastanesinde bile 9 yaşındaki felçli çocuğa
tecavüz edilebilmesi işin vahametini açıkça ortaya koymaktadır.

Yani demem o ki; çocuklarını, hastalarını, gıdalarını,
hatta sınırlarını bile koruyamayan bir iktidardan…

Ülkenin bölünmez bütünlüğüne…

Ege adalarına…

Kıbrıs’a…

Sanayiye…

Tarıma…

Ulusal kimliğe sahip çıkmasını bekliyorsunuz ya…

Ne desem boş…

   
04-05-2025

Nusret KEBAPÇI

 

 

ULUSAL BAYRAMLAR BİR ULUSUN VAR OLUŞ HİKÂYESİDİR…

 

Ankara’da
CHP’nin düzenlediği 23
Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı yürüyüşüne iktidar
tarafından yapılmak istenilen engellemeleri görünce, insan ister istemez
geçmişe dalıyor…

Hatırlar
mısınız? Bir zamanlar sözde “analar ağlamasın” türünden başlatılan birinci
açılım döneminde de ulusal bayramlar engellenmeye çalışılır, yolda Türk
bayrağıyla yürüyenler bile gözaltına alınırdı.

Hani
diyorum ki bu engellemenin tam da ikinci açılım dönemine rastlaması sadece
tesadüf mü? Bu soru aklınızın bir tarafında kalsın ve biz devam edelim…

Ama
kendimize şu soruyu da soralım: Ulusal bayramlar bir ülkenin uluslaşma
sürecindeki çeşitli aşamaları ifade etmektedir ve bir anlamda da uluslaşma
karşısında yer alan yerli ve yabancı düşmanlara karşı mücadeleyi…

Bilindiği
üzere tüm dünyada ulusal bayramlar iç ve dış düşmanlara karşı bir gözdağı
özelliği de taşır. Ve tüm ülkeler ulusal bayramlarını devlet tarafından
stadyumlarda veya çok büyük kent meydanlarında, bizde de bir zamanlar
yapılageldiği gibi halkın, askerin, gençliğin katılımıyla ama mutlaka ülkenin
bölünmez bütünlüğü açısından çok büyük önem taşıyan ulus devlet ve ulus kimlik
vurgusu ile yaparken…

Diğer
yandan da yeni teknolojilerini, çok önemli silahlarını, askeri güç ve
disiplinlerini sergileyerek her koşulda ve her ortamda mücadeleye hazır olduğu
dosta ve düşmana gösterilir ki herhangi bir devlet ya da ülke içindeki
uzantıları o ülkeye göz dikme, onu parçalayarak yok etmek gibi bir çaba içine
giremesin, cesaret gösteremesin…

Ama
bizde ulusal bayramları halkın coşku içinde kutlayacağı görkemli bir bayram
olmaktan çıkarıp sadece Anıtkabir’e çelenk koymaktan ibaret bir resmi tören
haline getiriyorsanız zaten oradan başka bir anlam çıkmaktadır.

Bilinmelidir
ki ulusal bayramlar bir ülkenin nasıl, hangi mücadeleler sonunda kazanıldığını,
o toprakların nasıl vatana dönüşüp pek çok etnik ve dini kimlikten oluşan
Türkiye halkının nasıl Türk ulusu haline getirildiğinin topluma anlatıldığı,
ulus bilincinin pekiştirildiği çok önemli günlerdir.

Ama
asla Türkiye’yi etnik ve dini kimliklere ayrıştırıp, ulus kimliği yok sayarak,
yeni anayasa adı altında federasyon özlemcileri için değil.

   25-04-2025

Nusret
KEBAPÇI